Historia żywienia

Prawidłowe żywienie psa

Suplementacja

Dieta BARF

Historia żywienia

Produkty gotowe bardzo ułatwiają życie ludziom zabieganym i pozwalają oszczędzać czas. Z tego względu od kilku lat stopniowo maleje liczba osób przygotowujących psom jedzenie sposobem domowym. Obecnie aż 85% Europejczyków (zachodnich) daje swym psom pokarm przemysłowy. Tylko ok. 10% z nich stosuje wyłącznie suchą karmę w postaci chrupek, większość kupuje ją wymiennie z puszkową - twierdzi Daniel Noury z Pedigree.

W Europie pierwszy przemysłowy pokarm dla psów pojawił się w Wielkiej Brytanii już w 1934 roku, w Niemczech w 1949 roku, a we Francji w 1959 roku. Ale pierwsi byli Amerykanie, a konkretnie jeden z nich, o nazwisku James Pratt.

W 1860 roku podróżował on statkiem z USA do Londynu. W czasie podróży zaobserwował, jak z resztek jedzenia marynarza uformowano ciasteczko i podano do jedzenia jego psu. Pratt, patrząc na to, wpadł na pomysł wyprodukowania pożywnych i tanich ciastek dla psów. W niedługim czasie kilka firm amerykańskich zaczęło produkować podobne ciasteczka. Jeszcze długo stanowiły one tylko dodatek do innych pokarmów, przede wszystkim resztek ze stołu właścicieli. Później ciasteczka i ich okruchy (przekształcone w suche chrupki dla psów) przeszły liczne zmiany, których celem było polepszenie ich wartości odżywczej i smakowej. Spółka F.H. Bennet Biscuit Company wykorzystała do produkcji odpadki przemysłu młynarskiego. Bennet pragnął stworzyć dla psów pokarm podobny do wcześniej już produkowanych karm dla zwierząt hodowlanych. Wymyślił ciasteczka w kształcie kości, które pies mógł obgryzać i żuć. W jego fabryce narodziła się pierwsza przemysłowa karma kompletna.

PUSZKOWE CZY SUCHE

W 1923 roku Jean-Marie Chappel, hodowca i sprzedawca koni współpracujący z przemysłem opakowań, rozpoczął w Rockford w stanie Illinois produkcję karmy w puszkach pod nazwą Ken-L-Ratin. Początkowo kupujący puszki mieli obiekcje, czy psy moga jeść końskie mięso. aby ich do tego przekonać, Chappel postanowił wyprodukować suche pożywienie Ken-L-Biskit, które zalecał łączyć z karmą z puszki, aby otrzymać mieszankę o lepszej jakości i smaku. pod koniec lat dwudziestych produkcja rozwinęła się na szerszą skalę. Być może jednak sucha karma dla zwierząt nie zrobiłaby takiej kariery, gdyby nie wybuchła wojna. W czasie II wojny światowej w Stanach Zjednoczonych wydano zakaz używania aluminium na konserwy nie przeznaczone dla wojska. Walnie przyczyniło się to do sukcesu suchek karmy, choć oczywiście można go tłumaczyć tym, że zawiera ona aż 80% produktów odżywczych, a kosztuje trzy razy taniej niż puszka.

KAŻDEMU WEDŁUG POTRZEB

Psy dużych i małych ras mają zupełnie różne zdolności trawienne, inną przemianę materii. Powinno to znaleźć odbicie w sposobie żywienia. Jeszcze kilka lat temu produkcja przemysłowa nie potrafiła tych potrzeb zaspokoić, dziś wszystko zmierza ku temu, by je uwzględnić.

Pierwsza zasada żywienia przemysłowego brzmi: każdemu według wzrostu. Ale nie jest to zasada jedyna. Trzeba jeszcze określić specyficzne potrzeby psów różnych ras, w różnym wieku oraz przejawiających zróżnicowaną aktywność fizyczną. Szczeniaka karmimy przecież inaczej niż dorosłaego psa. Chihuahua i husky mają różne apetyty nie tylko z powodu różnicy wielkości, ale i odmiennego trybu życia.

TO SAMO W KAŻDYM OPAKOWANIU

Trzeba odróżnić pojęcie odżywiania i żywienia. Żywienie psa to usatysfakcjonowanie jego żołądka, natomiast celem odżywiania jest zapewnienie zdrowego funkcjonowania organizmu zwierzęcia - mówi Rapheael Dacquin z firmy Iam's. W myśl tej zasady wielkie marki bezustannie unowocześniają swoje produkty, wybierają wysokiej jakości surowce, aby stworzyć idealnie zbilansowany pokarm dla zwierząt. Gwarantują też, że ten sam produkt znajduje się w worku karmy dostarczanej do profesjonalnej hodowli, jak i w paczce kupionej w sklepie przez właściciela psa.

ZDROWIE PRZEDE WSZYSTKIM

Obecnie celem laboratoriów badawczych jest stworzenie takiej żywności, która będzie jednocześnie mogła zapobiegać chorobom i zapewniać dobre samopoczucie zwierzętom domowym. iam's na przykład prowadzi badania nad stworzeniem karmy dla psów dużych ras, którym ze względu na ich wagę grożą choroby układu kostnego. Dodatek pewnych substancji odżywiających chrząstkę zapobiega schorzeniom stawów. - W przyszłości planuje się produkcję żywności, dzięki której będzie można uniknąć pojawiania się na psich zębach kamienia nazębnego - mówi Raphael Dacquin.

RÓŻNICE WZROSTU

Psy duże i małe mają inny metabolizm. Jest to związane z wielkością przewodu pokarmowego i tempem wzrostu. Waga przewodu pokarmowego psa dużego wynosi tylko 2,7% jego wagi całkowitej. Osiąga on dojrzałość pomiędzy 18 a 24 miesiącem życia, powiększając swoją wagę urodzeniową aż osiemdziesięciokrotnie. Natomiast u psów małych ras przewód pokarmowy stanowi 7% wagi ciała. Mały pies staje się dorosły w wieku ok. ośmiu miesięcy, powiększając swą wagę urodzeniową dwudziestokrotnie (pies średniej wielkości - pięćdziesięciokrotnie). Zapotrzebowanie energetyczne psa ważącego 50 kg nie jest pięciokrotnie, lecz 3,3 razy większe niż psa wazacego 10 kg.

ZWIERZĘTA DOŚWIADCZALNE

Najwięksi producenci karmy dla zwierząt posiadają własne laboratoria badawcze. W doskonałych warunkach żyją tam liczne psy i koty. To dla nich raj na ziemi, choć muszą także pracować. Ich praca polega na testowaniu nowych rodzajów karm. Pedigree ma takie centrum w Wielkiej Brytanii, Royal Canin w staint-Nolff we francji, gdzie w 35-hektarowym parku mieszka 85 psów. Amerykańska firma Ralston zbudowała ogromne Centrum Purina w Missouri w stanach zjednoczonych. Jej laboratoria badawcze nalezą do najpotężniejszych i najnowocześniejszych na świecie. Na farmie żyje około tysiąca psów i kotów. Czas upływa im na jedzeniu, spacerach i odpoczynku. Co roku dostają do testowania ponad 1,5 próbek karmy.

ROZMAITOŚCI DLA PRZYJEMNOŚCI

W XX wieku zmienił się nie tylko sposób karmienia psów - zmieniły się relacje pomiędzy psem a człowiekiem. Zwierzęta bywają coraz częściej uczłowieczane. Nierzadko właściciel nagradza swojego psa smakołykiem za dobrze wykonane ćwiczenie lub po prostu aby sprawić mu przyjemność. Dzięki takim zwyczajom rozwinął się rynek przysmaków dla psów. Kości ze skóry wołowej, świńskie uszy, żwacze do żucia zapobiegające rozwojowi kamienia nazębnego, smakołyki pachnące wołowiną lub jagnięciną, kruche ciasteczka, paszteciki z nadzieniem ze szpiku, dropsy witaminowe... możemy mieć tylko kłopot z wyborem.

Prawidłowe żywienie psa

              Wielu hodowców uważa, że żywienie psów sprowadza się do dwóch reguł. Po pierwsze: jak karmimy, po drugie: czym karminy. Przede wszystkim powinniśmy zwrócić uwagę na sterylną czystość, punktualność w podawaniu posiłków oraz wielkość porcji.Warunkiem Prawidłowego rozwoju fizycznego psa, utrzymania go w dobrym zdrowiu i kondycji jest przede wszystkim odpowiedni sposób jego odżywiania.Szczenię należy karmić początkowo 3 razy dziennie, zaś po ukończeniu pół roku tylko rano i wieczorem. Pies roczny otrzymuje posiłek raz dziennie. Wyjątkiem, są te psy, które trzymane są na wybiegu, w budach : te muszą otrzymywać dwa razy dziennie ciepły posiłek. Możemy psa żywić dostępnymi na rynku karmami renomowanych firm, lub tradycyjnie. Młodemu psu (do roku) należy dawać wapno (odrobina na czubku noża) i raz na tydzień granulkę D3. W aptece zaopatrujemy się w mieszankę: fosforanu wapnia 50%, mleczanu wapnia 20% i węglanu wapnia 30%. Wapna i witamin nie należy jednak przedawkować. Prawidłowo żywiony pies zjada w codziennej porcji pokarmu wystarczającą ilość naturalnych witamin i wapna. Szczenięta lubią schrupać kawałek suchej bułki lub chleba. Nie należy psom dawać zup, pokarm powinien mieć zawsze gęstą konsystencję. Płyny rozcieńczają niepotrzebnie kwasy żołądkowe. Pies powinien jadać wyłącznie produkty świeże.

Naczynie-z którego zjada nasz pies powinno być zrobione z fajansu bądź emalii. Naczynie plastikowe natomiast powinno być wykonane z tworzyw nadających się do kontaktu z żywnością. I tu podkreślić należy utrzymanie misek w należytej czystości. Należy niezwłoczne po posiłku umyć miskę psa gorącą wodą. Jeżeli posiadamy więcej niż jednego psa, pamiętajmy o tym, aby od szczeniaka przyzwyczajać ich do jedzenia z własnej miski. Karmienie z jednej miski bywa przyczyną awantur miedzy psami przy posiłku. Kolejną ważną poradą w żywieniu Amstaffów jest wymóg umieszczenia miski z pożywieniem na podwyższeniu. Dlaczego? Ponieważ psy wysokie spożywając pokarm z miski stojącej na podłodze obciążają przednie łapy. Po pierwsze: przy łapczywym jedzeniu zapobiega połykaniu nadmiernej ilości powietrza, po drugie: w okresie wzrostu (dojrzewania psa) może to doprowadzić do deformacji łap.

Mięso- podstawowe pożywienie psa, powinno być podawane w stanie surowym. Gotowane traci wartość. Wyjątkiem są odpadki rzeźne, podroby i mięso, do których pochodzenia nie mamy pewności. Doskonała dla psów jest baranina i konina. Koninę należy dawkować ostrożnie, gdyż uwiera dużo białka, które może wywoływać wysypkę (brzuch i pachwiny). Doskonałe są ryby, ale należy je ugotować usunąć ości. Do ryb należy dodać jakiś tłuszcz, gdyż psy karmione wyłączenie nim szybko chudną. Psy bardzo lubią ryby wędzone. Cielęcina i wieprzowina są mniej odpowiednie. Cielęcina  ma stosunkowo mało wartości odżywczych, zaś tłusta wieprzowina szkodzi psu. Nie powinno się dawać wędlin - warte w nich przyprawy są niezdrowe, a wędlina nadpsuta to trucizna. Można podawać psu nieświeże surowe mięso. Nie wolno dawać drobiu oraz dziczyzny nie obranej z kości. Dla szczeniaków kości cielęce i wolowe to doskonała zabawa, odciągająca ich uwagę od mebli i obuwia. Kości wieprzowych psom się nie daje. Kości nie mają w zasadzie wartości odżywczych, jedynie zapełniają żołądek, a u starszych osobników powodują kłopoty przy wypróżnieniu. Pies musi jeść dużo mięsa: dorosły, średniej wielkości terier powinien dziennie otrzymać 15 -20 dag.

Pies musi codziennie otrzymywać w pożywieniu odpowiednią porcję białka. Jeśli mamy kłopoty z zapewnieniem mu mięsa,podajemy biały ser, ryby, jaja czy ser żółty. Ser żółty (łagodny w smaku), bogaty w białko, należy ostrożnie dawkować, gdyż jego nadmiar może spowodować biegunkę.

Owoce i jarzyny- tarte jabłko, marchew, ogórek kiszony, posiekana kiszona kapusta, sałata, szczypior, cebula. Jarzyny powinny być surowe, dobrze rozdrobnione.

Wypełniacze- płatki, kasze, ryż i kluski. Produkty te należy dawkować, gdyż dużo psów ma nadwagę. Dorosłemu średniemu terierowi wystarczy 4-5 łyżek stołowych dziennie. Płatki owsiane, ryżowe i jęczmienne można mieszać z otrębami. Dodajemy do nich mleko bądź trochę tłuszczu, pokrojonego mięsa i jarzyn. Dobry jest ryż i kluski, które możemy ugotować na kilka dni, trzymać w lodówce i odgrzewać.

       W ciągu dwóch tygodni z apatycznego antałka można, stosując surową dietę i ruch, zrobić wysportowanego eleganta, który zwycięży na wystawie.

Poniższa tabela zawiera informacje z czego przygotować pokarm dla psa. (wg Dr Roussele-Blanc)

Suplementacja

Poniższa tabela zawiera zestawienie środków przebadanych pod kątem poprawienia kondycji psów sportowych. Szeroko stosowane odżywki dla ludzi nie wykazały pozytywnego wpływu na kondycję psów, co związane jest z odmiennym metabolizmem mięśni psów.

Algi Atlantyckie (Ascophyllum nodosum)

Algi Atlantyckie- inaczej zwane są algami brunatnymi pochodzą z głębin czystych wód płn. Atlantyku. Są źródłem wielu substancji odżywczych, których najważniejsze to: minerały (makro i mikroelementy), witaminy: A, C, E, ryboflawina, niacyna, kwas pantotenowy, aminokwasy (21 szt.) i węglowodany: kwas alginowy, mannit, metylopentozan, laminaryna oraz inne polisacharydy. Wyżej wymienione substancje znajdujące się w algach stanowią swoisty koktajl wzajemnie oddziałujących na siebie elementów pochodzenia organicznego, które dzięki m.in. różnicy potencjału elektrycznego mogą zastępować w komórkach zgromadzone tam szkodliwe połączenia nieograniczone np. metali ciężkich pochodzących z zanieczyszczeń środowiska m.in. spalin samochodowych, kurzu itp.

Działanie w organizmie:
* stanowią materiał budulcowy dla tkanki łącznej: skóry, pazurów, ścięgien, chrząstek stawowych, dziąseł
* stymulują wiele procesów enzymatycznych dzięki zawartym w nich tzw. biokatalizatorom m.in. zawierają jod
* odtruwają organizm działając uspokajająco na psy nerwowe
* wspomagają leczenie schorzeń alergicznych, bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych skóry
* wzmagają pigmentacje skóry, nosa i wpływają korzystnie na jakość sierści oraz zapach skóry psa
* podnoszą ogólną odporność organizmu
* sprzyjają regulacji procesów trawiennych - szczególnie przy antybiotykoterapii
* stanowią ważny składnik preparatów wspomagających wzrost i rozwój elementów narządu ruchu.

Wybór dobrej karmy

Szukając odpowiedniej dla swojego psa karmy, właściciele psów zwykle porównują ilości białka, tłuszczu i witamin. Okazuje się wtedy, ze przy większości karm te wartości są porównywalne i nagle zupełnie przeciętny produkt wydaje się "tańszą i rewelacyjną odmianą Eukanuby".... , bo ma tyle samo białka i tłuszczu.... Nie mniej jednak, trzeba podkreślić, że i w tym przypadku "nie ważna jest ilość, a ważna jest jakość", bo co z tego, ze w karmie jest powiedzmy 28% białka, jeśli jest to w dużej mierze na przykład tanie białko sojowe .... słabo przyswajalne i alergizujące... Czym sie więc kierować przy wyborze odpowiedniej karmy? Jak poznac czy dana karma jest karma profesjonalną czy tylko dobrze wypromowanym bublem?

1) Skład

a)     na pierwszym miejscu, zarówno w wersji oryginalnej jak i polskim tłumaczeniu powinno być mięso ( kurczak lub jagnięcina) z procentową jego zawartością czyli np. kurczak 26% . Nie ma to być karma "z kurczakiem" gdzie kurczaka może być jak na lekarstwo, ale karma na bazie kurczaka czyli z co najmniej 20% jego zawartością.

b)    w składzie nie powinno być soi ani "produktów pochodzenia zwierzęcego";

c)    polska wersja musi się pokrywać z wersja oryginalną (polscy dystrybutorzy pozwalają sobie czasem na bardzo wolne tłumaczenie np. "chicken by-products tłumaczone jest na "kurczak" albo);

d)    w karmach typu large breed czyli dla ras dużych powinna być glukozamina i chondroityna wspomagające rozwój chrząstki stawowej

2)Barwniki i konserwanty

Karma powinna mieć jednolity kolor. Nie wierzmy, że pomarańczowe to marchewka, a zielone to szpinak..... Karma powinna być konserwowana naturalnie, a przynajmniej w miarę naturalnie tj zwykle witamina E . Dobrze jeśli jest pakowana beztlenowo etc. Pamiętajmy, żeby karme przechowywać w suchym i zacienionym miejscu, najlepiej w specjalnej puszce

3)Podział na rasy

Producenci dobrych karm proponują inna wersję jamnikowi, a inną bernardynowi, bo od dobrych paru lat już wiadomo, że małe rasy mają zupełnie inne zapotrzebowanie energetyczne i nie tylko niż duże, inaczej dojrzewają, szybciej stają sie dorosłe itp. Sęk w tym, że niektórzy producenci nadużywają stwierdzenia "dla ras dużych" i karma dla tychże różni się tylko wielkością granulek i ceną ewentualnie. Jak już wcześniej wspomniałam, karma dla ras dużych powinna zawierać glukozaminę i chondroitynę oraz powinna być mniej kaloryczna od wersji dla ras małych. Kwestię ilości białka, tłuszczu, fosforu i wapnia pozostawmy, bo nie chodzi tu o ilość, ale o proporcje, które zwykle są indywidualnym patentem producenta

4)Dawka dzienna

Pies ma krótki przewód pokarmowy, więc powinien otrzymywać małą ilość wysokoenergetycznego pożywienia. Dlatego też profesjonalne karmy są wysokokaloryczne i daje się ich stosunkowo niewiele. Jest o tyle ważne, że nagle okazuję się, że karma, która kosztuje 5 zł za kg staje sie droższa od tej za którą płacimy16-25 zl, bo daje się jej o trzy, cztery razy więcej. Nie sugerujmy się więc ceną za opakowanie, ale realnym dziennym kosztem

5)Efekty

"Po pierwsze nie szkodzić"- ta zasada medyków dobrze sprawdza się przy wyborze karmy, bo przecież każdy pies jest indywidualnością i to co dla jednego dobre, drugiemu może nie służyć. Po odpowiedniej karmie zdrowy pies : nie załatwia się 4 razy dziennie w wielkich ilościach, mieszkanie nie przypomina "gazowni"...J, sierść jest błyszcząca, pies się nie drapie, nie wygryza sobie sierści, nie jest ociężały. Mówiąc krótko jest okazem zdrowia i radości.

6)Smakowitość

Hmm, trudno poradzić jak rozpoznać czy karma będzie psu smakowała, ale gdy porówna się byle jakie i dobre karmy widać i czuć różnicę: dobra karma intensywnie pachnie "rybą" , granulka jest tłusta (płaszcz tłuszczowy), zostawia zapach i tłuszcz na rękach.

Dieta BARF